donderdag, maart 04, 2010

Chris De Burgh - The Head And The Heart

Laat het rusten nou

Tot morgen en de slaap

Brengt misschien de uitkomst

Voor wat nu niet langer gaat

 

Ik ben leeg en moe

Moe tot in mijn ziel

Moe van elk steekspel

Waarin ik dan jij weer viel

Wapenstilstand nu

Voor dit weekend

't is misschien de laatste kans

Want samen leven gaat niet verder

Maar het gaat ook niet apart

Het is het eeuwige dilemma

Tussen het hoofd en het hart

 

Eindelijk slaap je nu

Ik kijk naar je gezicht

En in het duister van mijn hart

Ben jij mijn enig licht

Oh ik hou van jou

Zoveel en al zo lang

Maar iets in mij zegt

Misschien wordt dat mijn ondergang

Oh hier ga ik weer op het slappe koord

Waar ik al zolang op dans

Samen leven gaat niet ver, oh nee

Maar het gaat ook niet apart

Het is het eeuwige dilemma

Tussen het hoofd en het hart

Tussen het hoofd en het hart

 

Ja het schemert al

Maar ik ben nog wakker want

Ik zoek steeds naar het antwoord

Wat ik maar niet vinden kan

En mijn hoofd is net

De rechtzaal van mijn geest

En de rechter vindt dat wij te lang

Al samen zijn geweest

Oh maar hoor mijn hart

Ooo ik hoor het wanhopig slaan

Want jij was altijd een deel van mij

Ik kan jou niet laten gaan

Dus ik luister naar het pleiten van mijn hart

 

Ik moet je laten gaan

Ik kan jou niet laten gaan

Ik moet je laten gaan

Ik kan jou niet laten gaan

Ik moet je laten gaan

Ik kan jou niet laten gaan

Ik moet je laten gaan

 

Maar in dit eeuwige dilemma

Kies ik voor m'n hart

Commentaren

A soft spot... Dat Chris DeBurgh de geschiedenisboeken zal ingaan met "The lady in red", een nummer dat hij voor zijn vrouw schreef die hij ongeveer terzelfdertijd met de babysit aan het bedriegen was, is ondertussen genoegzaam geweten.
Enfin soit.
"The head and the heart" was misschien een wat oprechter nummer, want hier wordt de moeilijke discipline van het scheveschaatsrijden bezongen. Enerzijds het kopje dat zegt geen stomme dingen te doen en niet alles op de helling te zetten, en anderzijds de rest zeg maar die eerder de gevestigde orde op zijn kop zou willen zetten.
En zei ik 'iets oprechter' ? Jup, want uiteindelijk volgt hij zijn hart (of - zoals men in bepaalde minder lyrische middens wel eens zegt - loopt hij uiteindelijk zijn lul achterna).

Maar goed, wie ooit zelf zijn scheve Elfstedentocht reed zal hier wel wat van DeBurghs overwegingen herkennen.

Los van alles, een verdienstelijke ballade met een onderwerpje met weerhaakjes...

Gepost door: P. Caen | donderdag, mei 20, 2010

De commentaren zijn gesloten.