dinsdag, december 21, 2010

Mike Oldfield - Tubular Bells live - Part 1

Commentaren

Long time no see... maar hier zijn we weer.

Ahh Mike Oldfield... Een man met een geschiedenis. Een figuur dat zich zegge en zwijg omwille van allerhande fobieën opsloot en zich op muziek maken stortte.
En had hij in 1973 geen twee keer ongelooflijk mazzel gehad, we hadden van hem waarschijnlijk nooit gehoord. Het eerste lucky shot bestond uit de kennismaking met ene Richard Branson die op zoek was naar artiesten om een nieuw platenlabel mee op te starten, met name Virgin. Branson wilde risico nemen en Oldfield en zijn muziek leken niet meteen in het klassieke plaatje te passen, dus vond hij het wel het proberen waard.
En enkele maanden later was het helemaal koekenbak toen de makers van de film "The Exorcist" een paar seconden van de intro voor "Tubular bells" op de soundtrack voor de film plaatsten.
Resultaat : "The Exorcist" een hit, "Tubular bells" een hit én Virgin meteen op de kaart gezet (en klaar voor latere exploten met oa XTC, de Sex Pistols, The Motors, e.d.).

Los van de mazzel moet echter gezegd dat "Tubular Bells" een juweel is. Niks computers, samplers e.d. maar gewoon vakmanschap en eindeloos geduld om alles quasi solo in te spelen en op tape te zetten.
"Tubular bells" bleef meer dan een jaar op 1 staan in de lp-lijst in Engeland (en werd trouwens maar van de troon gestoten door de tweede lp van Oldfield).
Ondertussen maakte Oldfield enkele herwerkte versies waarvan "Tubular bells II" bijna naast het origineel mag staan. "Tubular bells II" werd op de wereld live losgelaten tijdens het Edinburgh festival in Schotland anno 1992, nu ook alweer 20 jaar geleden. Een tip nog, koop de bijhorende DVD en geniet van de sfeer en van 's mans kunde.
Later maakte hij nog een millenniumversie, maar die kunt u best vergeten of - beter nog - er in een boogje omheen lopen.

"Tubular bells" werd de eerste lp die ooit in huis kwam bij ondergetekende (samen met "Changesonebowie" van David Bowie en "Crime of the century" van Supertramp). Ja ik hoor het u zeggen, ik behoor stilaan tot de 'ouwe zakken'. Whatever ! Het ding is er nog altijd en gaat tot mijn kist regelmatig mijn buizen van Eustachius verwennen.

Three cheers for "Tubular bells" !

Gepost door: P. Caen | maandag, juli 09, 2012

De commentaren zijn gesloten.